fredag 15. juli 2016

Rosa popcorndrakt frå Paelas



Meir smått, Popcornrumperen frå Paelas  vart klar til den nye verdsborgaren kom, og har hengt til pynt medan me venta. Skjønn småstrikk skal ikkje gøymast bort!





Eg ergrar meg litt over at det ikkje var "in" med rumpere då mine ungar var små, praktiske og søte som dei er! Så då skjønne Hanna var komen til verden var det jo klart, ein rumper hadde eg på lur!  Herlig mjuk Sandnes Merinoull, i skjønnaste rosafargen!


Knappene fann eg blandt mi farmors gamle, i Norgesglaset eg arva frå henne. Mange små skatter der, men denne gongen blei det kvite, flate, gode å sitja på, tenkte eg. 

I oppskrifta står det at ein skal sy på band av stoff til knyting over skuldrene. Det vart for dumt syntes eg, så det vart ein enkel icord her også, strikka av dei tre ytterste maskene på kvar skulder. Haldbar og lett å knytta. 






























Oppskrifta var svært detaljert og kjekk og enkel å følge, både med popcorna, økinger her og fellinger der. Hurra for Paelas der, og på sida deira er det mykje fint å forgape seg i!

mandag 11. juli 2016

Hillevilue og -strømper fra Nøstebarn

Ny bebis i storfamilien! Velkomen til verda, vesle Hanna!
Her er eit par varme og mjuke strømper til deg, og ei mjuk lita lue som du må skunde deg å bruke før ho vert for lita...


Det å klare å strikka lue og strømper i same storleik er ikkje enkelt, og eg klarte det altså ikkje. Lua vart som eg ønskte ganske nyfødd-storleik, med snor i icord. Supernusselig mønster, Hillevi!




Strømpene er ein modifisert klassiker frå Nøstebarn, Mosters babystrømper, men med Hillevi-mønster-vri. Og passande på mottageren sånn ca til vinteren, vil eg tru. Dei er lange og sit godt på foten, sjølv når gullungen sparker og spreller. Og det er jo gull verd når det vert kaldt!





























Oppskrift på lua fann eg i Nøstestrikk nr 5, Hillevilue. Strømpeoppskrifta hadde eg fra den gong ein fekk kjøpt Nøstebarn sine oppskrifter på tykt, gult papir, og der heiter den #1904. Den finst også i boka Strikk til nøstebarn.

Garnet er to-tråds merino frå Nøstebarn. Og alt vart mjukt, mjukt etter ein god Milo-dukkert!








tirsdag 29. mars 2016

Paelas popcorn-babydrakt to be

Det er vår og nytt liv spirer ute, og eg kjenner ei der det spirer i magen også.
Ganske kraftig grojord der inne, magen er stor og fin, og snart kjem det visst ei jente! Me gler oss med den vordande mor og far, storesyster og storebror, og tenkte popcorn til babyen måtte vere bra.

Hverken babyen eller popcorndrakta er ferdige endå, så det er fortsatt litt kosestrikk igjen. Babystrikk gjeng så fort, og sjølv om eg allstøtt ender med ein større storleik enn eg hadde tenkt, smått er det.

Mønster: Paelas babydrakt, by Paelas
Garn: Merinoull frå Sandnes garn
Pinner: nr 3, men då vert strikkefastheten ikkje heilt perfekt...



lørdag 6. februar 2016

O-løplue 2.0

Alle oppgraderte versjoner får tall etter seg, for å visa at det er nytt og fint og endra, så også denne løpelua.

Her har eg skifta ut
Garnet, til tynn, tynnare, Tynn merinoull frå Sandnes
Fargen vart midnattsblå, etter mottakarens ønske, då passa den bedre til klubbdrakta, på fint heiter det brukervennlighet.
oransjen vart meir oransj enn oransjraud denne gongen, og det falt også meir i smak. Postane i skogen er jo kvite og oransje, og då må jo lua spegle verkeligheita.
Storleiken vart mindre, slik at lua sit godt på, ikkje fell han av, og ikkje dinglar dusken når du løper.
Dusken fekk ikkje vere med denne gongen. I staden vart det ein liten tapp til avslutning, ca 1,5 cm icord. Det fekk halde.

Fortsatt løper gutta i skogen etter poster, litt snøvêr må ein regne med når ein spring slik vinterstid, det heiter skiorientering. Go go!!

Oppskrifta er fortsatt frå  Bodø og omegn orientering sin julekalender, og modellen var grei å strikka. 37 g blått gjekk med. 

Straks etter lua var vaska og tørka, havna ho i ein konvolutt og for nordover til Bodø og omegn orientering. Om ho er heldig får ho delta på NM i Bodø seinare i år, der bror min er sterkt involvert. Heia heia!

 


søndag 17. januar 2016

O-løplue egna til saftservering

Bror min spring. Svigerinna mi spring, og borna deira spring. O-løp er ein flott sport for heile familien, og dei er særs engasjerte og flinke og finn den eine posten etter den andre der ute i skogen. 
Heia heia!!

Så var det bror min som såg ei fin o-lue laga av Anne Urset på Bodø og omegn orientering sin julekalender. Han spurte mjukt Systerstrikk om å strikka ei slik ei?

Systro heiv seg på pinnene og fann fram det mjukaste garnet i skuffen, Semilla, økologisk ull, mjukare enn ei pusekatt. 

Eg gjorde litt om på oppskrifta, plasserte den løpande mannen mellom o-postane i staden for at postane og mannen var i kvar sin rad - då var det jo aldri råd for stakkaren å finna postane!






































O-karta her i familien har vorte brukt til bokbind (anbefales!), så lua måtte illlustrerast med eit vanleg kart, som ein altså ikkje kan løpe etter, og eg har då lært at kart nødvendigvis ikkje er kart. Så ha meg unnskyldt!






































Mjuk og baggy vart lua,  med ein o-dusk på toppen. Lua er nok best egna til å stå i målområdet og heie, evt stå og dele ut saft og slik til dei som spring, framfor å fyke rundt i skogen og finna poster. Såpass baggy vart ho, at bror min hinta om at kanhende du kunne lage ei til som er litt mindre?

Innomhus bruk er også mogleg, slik som når ein skal vere kul modell.

Garn: Semilla økologisk ull pertol og mørk oransj, og ein rest kvitt av ukjent merke.

Pinner: 3,5.

Oppskrift: Anne Urset, publisert på Bodø orientering sin julekalender, sjå link over.
Eg endra ein del, både mønsteret og fasongen, som eg tykte var litt spiss. Eg laga den vid og baggy, med ein god dusk på toppen.











Neste prosjekt på o-fronten er ei løpbar o-lue, så heng med!

tirsdag 29. september 2015

Sjal frå Museumshåndverkerne på Folkemuseet

Fortsatte glimt frå ein kald sumar...
Sjalet er nytt, hytta er gamal. Kaldt var det, og godt med ullsjal. 
Dette sjalet har eg strikka to gonger, det er langt, smalt med lange ender, og perfekt til bunad ein kjølig 17.mai, eller til å surre mange gonger rundt halsen ein kald sumardag. Eller haustdag.  Fyrste gongen eg strikka dette sjalet var i 1996, for å ha til bunadbruk. Så vart det borte i mange år, og attfunne hjå foreldra til mi gode venninne, der det må ha ligget frå ho gifta seg fleire år tidlegare. Gjensynsgleda var stor, og no er sjal nr 1 utslitt, frynsene fell av, det er stoppa og lappa, og ikkje lengre duganes til å nyttas saman med nasjonaldrakten, må vite. 


Men oppskrifta? Søkk borte. Truleg lånt bort? Så kom eg over same oppskrift på Norsk Folkemuseum i sumar. Dei eldste borna var der på Historisk Ferieskule, og då hang minsten og eg rundt om kring og titta i hus og kroer me aldri hadde vore i tidlegare. I ei gate litt bakenfor butikken fann me i 2.etg av ein gård museumshåndverkerne, og der hadde dei jammen meg både sjal, oppskrift og garnpakke! Rauma Lamullgarn, passe ullete, passe stikkete, ikkje berre mjukt og lett, men fast og godt å ta i. 
Så vart det strikka, sjalet byrjer med alle maskene, og så fell ein av i både ender og langs midten, så det tar kortare og kortare tid å strikka, istaden for lengre og lengre. Passer meg topp!





























Funfacts:
Sjalet er strikka i Rauma Lamullgarn. Kor mykje som gjekk med hugser er ikkje...
Oppskrifta fann er til nr 1 i Norsk Husflid ein gong på det glade 90-tall, og nr 2 hjå Museumshåndverkerne på Norsk Folkemuseum. Dei seier på si nettside (som eg har lenka til lengre oppe) at oppskrifta er laga etter eit sjal i museumssamlinga på Folkemuseet. Dei kaller det snippsjal til bunad, då dette er den opprinnelege bruken.
Oppskrifta seier frynser, eg seier mjuk heklekant. Garnet er litt stivt, og frynser i stivt garn vert pigger. Eg er difor svært nøgd med heklekanten min.





mandag 14. september 2015

Pulsvantene Fru Terje Vigen


Oj, no var eg heilt ute av det! Kva skriv ein i ein blogg igjen?

Desse var ferdige i sumar, og varma oss godt, både dotter mi og meg. Pinneguris gode design!
Dei er lette, lune og varme, og ekstra tjukke rett rundt handleddet, der dei er i dobbelt garn. 


Med den kjølege sumaren me fekk i år passa dette perfekt.
Me var på leir og sov i telt då desse vart ferdige, og dotter mi nappa dei rett ut av hendene mine då ho skulle leggja seg i teltet. Hutre, hutre..

Og hjartet mitt rann over av morskjærleik då eg vekte henne neste morgon, og såg at pulsvantene fortsatt var på. Skal ikkje så mykje til!






































Mjuke fakta: Ein rest av grå To-tråds merino frå Nøstebarn, skarprosa frå påskeegget, og litt grønt av ukjent slag.